Rys historyczny


Byli Profesorowie Katedry
Prof. dr hab. inż. Włodzimierz Derda
Prof. Derda Prof. dr hab. inż. Włodzimierz Derda, studia ukończył na Wydziale Metalurgicznym PCz. w r. 1973. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w roku 1978 a doktora habilitowanego w r. 2000 na Wydziale Metalurgii i Inżynierii Materiałowej PCz. W r. 2010 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk technicznych. Jego działalność naukowo-badawcza dotyczy problematyki zastosowania specjalnych metod tzw. głębokiej rafinacji stali w technologiach metalurgii pozapiecowej, ciągłego odlewania stali. oraz pirometalurgicznych procesów stosowanych w recyklingu materiałów hutnictwa żelaza. Jest autorem i współautorem około 170 publikacji, m.in. monografii pt. "Rafinacja ciekłych stopów typu Fe-Cr-Ni -X w warunkach bardzo niskich ciśnień cząstkowych tlenu w fazie gazowej" oraz "Wapń i jego związki w metalurgii żelaza". Wypromował 3 doktorów oraz 76 inżynierów i magistrów inżynierów. Od roku 1983 jest stałym konsultantem naukowo-technicznym huty CMC Poland Sp. z o.o. Jest członkiem Rady Programowej czasopisma Hutnik - Wiadomości Hutnicze.

Prof. dr hab. inż. Jan Jowsa
Prof. Jowsa Prof. dr hab. inż. Jan Jowsa, jest absolwentem Wydziału Metalurgicznego PCz. W 1973 roku podjął pracę w Instytucie Metalurgii PCz oraz naukę na Studium Doktoranckim z zakresu hutnictwa, które ukończył w roku 1976. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał na Wydziale Metalurgicznym PCz w roku 1977. W latach 1978÷1999 pracuje na stanowisku adiunkta w Katedrze Metalurgii. Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał w roku 1998. W 1999 został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Politechnice Częstochowskiej na czas nieokreślony. Kierował Zakładem Modelowania i Komputerowej Symulacji Procesów Wysokotemperaturowych w Katedrze Ekstrakcji i Recyrkulacji Metali. Jego początkowa działalność naukowa związana jest z termodynamiką układów heterofazowych oraz teorią procesów plazmowych i metalurgicznych. Obecnie zajmuje się modelowaniem fizycznym i matematycznym procesów metalurgicznych, ze szczególnym uwzględnieniem zastosowania metod CFD. Przedmiotem jego badań są: homogenizacja i rafinacja procesów kadziowych, struktura przepływu i mieszanie stali w kadzi pośredniej i piecach kadziowych oraz analiza pracy krystalizatorów w procesach ciągłego odlewania stali. W swym dorobku naukowym posiada ponad 250 publikacji w czasopismach krajowych i zagranicznych, 2 monografie i 1 skrypt akademicki. W 2010 roku prezydent Rzeczpospolitej Polskiej Bronisław Komorowski nadał dr. hab. inż. Janowi Jowsie tytuł profesora nauk technicznych.

Prof. dr hab. inż. Jerzy Siwka
Prof. Siwka Prof. dr hab. inż. Siwka Jerzy urodzony w 1947 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie w 1965 roku, a następnie studia wyższe w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie na kierunku metalurgia w roku 1971. W roku 1979 doktoryzował się w Politechnice Częstochowskiej w dyscyplinie metalurgia w zakresie stopowania azotem ciekłych stali kwasoodpornych. Następnie habilituje się w tej samej uczelni w roku 1999. W roku 2007 otrzymał tytuł naukowy profesora w dziedzinie nauk technicznych. Główna tematyka zainteresowań naukowych dotycz ciekłych podwójnych i wieloskładnikowych stopów żelaza, stopowanych azotem przy użyciu wysokiego ciśnienia azotu w fazie gazowej osobno, razem lub zamiennie ze wzbudzeniem cząstek azotu za pomocą termicznej plazmy. Wymieniona tematyka jest ściśle powiązana z fizykochemicznymi podstawami heterofazowych procesów metalurgicznych, w szczególności z opracowaniem założeń wytwarzania nowoczesnych, zaawansowanych technologicznie i ekologicznie stali zawierających azot stopowy w dużych ilościach i nazywanych w nomenklaturze międzynarodowej skrótem HNS (High Nitrogen Steels). Drugim, kierunkiem badań są zagadnienia związane z recyklingiem metali z odpadów metalicznych oraz z odpadów w których metale są zespolone z materiałami niemetalicznymi, w tym z materiałami toksycznymi. Trzecim istotnym obszarem jego zainteresowań jest rozwój technologii stalowniczych z ich wdrażaniem do praktyki przemysłowej. W okresie pracy dydaktycznej i naukowej był promotorem 65 prac inżynierskich i magisterskich oraz 6 obronionych prac doktorskich. Jego dorobek naukowy składa się z ponad 200 artykułów w czasopismach i referatów w materiałach konferencji zagranicznych i krajowych. Brał czynny udział z referatami w konferencjach zagranicznych m.in. w Stanach Zjednoczonych, Japonii, Kanadzie, Chinach, Korei Południowej, Niemczech, Francji, Hiszpanii, Włoszech, Wielkiej Brytanii, Belgii, Finlandii, Szwecji, Austrii, Rosji, Ukrainie, Słowacji i Czechach. Wielokrotnie był członkiem międzynarodowych komitetów naukowych cyklicznych światowych konferencji: "High Nitrogen Steels" - HNS" oraz "Processing & Manufacturing of Advanced Materials - THERMEC". Jako recenzent 6 razy brał udział w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego profesora nauk technicznych, 5 razy opiniował prace habilitacyjne i 7 razy prace doktorskie. W ramach współpracy z przemysłem, na zasadach umowy, m.in. uczestniczył w pracach dla Huty Zawiercie (CMC Poland Sp z o.o.), Huty im. B.Bieruta (ISD Huta Częstochowa), Huty Katowice (Arcelor Mittal Poland), Huty Warszawa (Arcelor Mittal Poland). W latach 1999-2002 był prodziekanem a następnie w latach 2002-2005 dziekanem Wydziału Inżynierii Procesowej, Materiałowej i Fizyki Stosowanej Politechniki Częstochowskiej. Przez trzy kadencje był członkiem senatu macierzystej uczelni. W latach 2005 - 2016 pełni funkcję kierownika Katedry Ekstrakcji i Recyrkulacji Metali. Członek z wyboru Komitetu Metalurgii Polskiej Akademii Nauk w kadencjach 2003 - 2007, 2011 - 2015 oraz 2015-2019. Również w tym samym roku powołany do składu Komisji Ochrony Środowiska i Gospodarki Odpadami PAN- Oddział Katowice, gdzie pełni aktualnie funkcję v-ce przewodniczącego. Drugą kadencję jest członkiem Rady Naukowej Instytutu Metalurgii i Inżynierii Materiałowej PAN w Krakowie. W uznaniu dorobku dydaktycznego i naukowego został odznaczony w roku 2002 roku Medalem Komisji Edukacji Narodowej, a w roku 2004 roku Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Prof. dr hab. inż. Andrzej Łędzki
Prof. Łędzki Absolwent Wydziału Metalurgicznego AGH. Po studiach podjął pracę w Zakładzie Wielkopiecownictwa Akademii Górniczo–Hutniczej oraz naukę na Studium Doktoranckim z zakresu wielkopiecownictwa. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w roku 1972, natomiast doktora habilitowanego w roku 1987. W latach 1979–1980 pracował w Hucie im. Lenina (obecnie im. Sendzimira) na stanowisku technologa Wydziału. Od roku 1980 pracuje jako adiunkt, następnie od roku 1987 – docent, a od 1996 roku jako profesor w Katedrze Metalurgii Akademii Górniczo–Hutniczej. Jednocześnie w roku 2000 podjął pracę w Katedrze Ekstrakcji i Recyrkulacji Metali Politechniki Częstochowskiej na stanowisku kierownika, gdzie pracował do 2002 roku. Działalność naukową skupił wokół zagadnień związanych z technologią wielkopiecową.

Prof. zw. dr hab. inż. Ryszard Benesch
Prof. Benesch Absolwent Akademii Górniczo–Hutniczej w Krakowie (1955). W latach 1952–56 pracował w Hutach: „Kościuszko”, „Lenina”. W 1956 roku podjął pracę w AGH, gdzie w roku 1963 doktoryzował się, a w roku 1967 habilitował. W roku 1996 podjął pracę w Politechnice Częstochowskiej, gdzie został kierownikiem Katedry Ekstrakcji i Recyrkulacji Metali. Jego zainteresowania naukowe dotyczyły szeroko pojętej metalurgii żelaza. Prowadził wykłady za granicą (Uniwersytet w Liege – Belgia, Uniwersytet w Rzymie – Włochy). Poza pracą zawodową był od roku 1978 członkiem Komitetu Metalurgii PAN, a przez 9 lat pełnił funkcję przewodniczącego Sekcji Teorii Procesów Metalurgicznych Komitetu Metalurgii. Przez 14 lat był członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej d/s Kadr Naukowych przy Prezesie Rady Ministrów. Był członkiem Komitetu Nagród Państwowych, członkiem Rad Naukowych przy Ministrze Hutnictwa, Instytutu Metalurgii Żelaza w Gliwicach oraz Instytutu Podstaw Metalurgii im. A.Krupkowskiego w Krakowie. Był członkiem Kolegium Redakcyjnego Archives of Metallurgy i Biuletynu Huty Katowice S.A. Zmarł 15.11.1999 roku.

Doc. dr inż. Roman Stec
Doc. Stec Absolwent AGH w Krakowie (1949 r.), najpierw pracował 11 lat w przemyśle hutniczym – Huta Częstochowa (Kierownik Wielkopiecowej Grupy Badawczej), następnie w Zakładach Górniczo – Hutniczych w Sabinowie jako Główny Technolog Zakładu. Od 1.10.1961 r. pracował w Instytucie Metalurgii Żelaza w Gliwicach. W 1965 r, uzyskał nominację na samodzielnego pracownika naukowo – badawczego, a następnie w roku 1966 uzyskał stopień doktora nauk technicznych w AGH w Krakowie. Wyniki pracy zostały zawarte w uzyskanym patencie. Jego działalność publicystyczna objęła 69 publikacji, 4 projekty norm i 43 prace niepublikowane. Po przeniesieniu do Politechniki Częstochowskiej pracował na stanowisku Kierownika Zakładu Metalurgii Surówki, Dyrektora Instytutu Metalurgii, a następnie Zastępcy Dyrektora. Opracował 6 skryptów. W tym okresie był członkiem Zespołu Hutnictwa (1974 – 19797) oraz Komisji Utylizacji Odpadów PAN Oddział Katowice (1987 – 1990). Był promotorem 2 prac doktorskich oraz opiekunem 48 prac magisterskich i dyplomowych, był również kierownikiem Studium Podyplomowego i Doradcą Naukowym w Hucie Częstochowa i Hucie Katowice. Z dniem 1.10.1989 r. przeszedł na emeryturę.

Prof. dr inż. Władysław Sabela
Prof. Sabela Absolwent AGH w Krakowie (1950). Od roku 1949 pracował w Instytucie Metalurgii Żelaza w Gliwicach. W roku 1953 podjął pracę w hucie „Pokój” jako główny metalurg huty. W roku 1954 został przeniesiony do budowanego wówczas wydziału wielkopiecowego w Krakowie. Był tam kolejno metalurgiem, kierownikiem oddziału i głównym wielkopiecownikiem huty – obecnie Huty „Sendzimira”. W roku 1960 został głównym wielkopiecownikiem Zjednoczenia Hutnictwa Żelaza i Stali w Katowicach, a w roku 1967 dyrektorem Instytutu Metalurgii Żelaza w Gliwicach. Na tym stanowisku pracował przez 11 lat, po czym pozostał na stanowisku profesora IMŻ. W latach 1972–82 przez dwie kadencje był v–przewodniczącym Rady Głównej Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. W roku 1982 profesor Sabela przeniósł się do Politechniki Częstochowskiej, gdzie po odejściu na emeryturę profesora M. Janasa został kierownikiem Katedry Metalurgii. Będąc kierownikiem Katedry, zainicjował rozszerzenie tematyki wykładów na metale nieżelazne, hutnictwo szkła, zagospodarowanie odpadów hutniczych. Prowadził także wykłady za granicą (Indie, Czechy, Słowacja, Niemcy). Poza pracą zawodową był ekspertem Organizacji Narodów Zjednoczonych UNIDO, naczelnym redaktorem miesięcznika „Hutnik” i członkiem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego. Mimo przejścia na emeryturę 30.09.1996 roku, aktywnie uczestniczy w życiu Katedry.

Prof. zw. dr inż. Stanisław Tochowicz
Prof. Tochowicz Absolwent AGH w Krakowie (1949 r.). Od roku 1948 pracował w hucie „Pokój”, gdzie doszedł do stanowiska głównego technologa huty. W roku 1952, mając 29 lat, został głównym stalownikiem Centralnego Zarządu Przemysłu Hutniczego. Następnie został zastępcą dyrektora do spraw postępu technicznego w Zjednoczeniu Hutnictwa Żelaza i Stali. W roku 1968 rozpoczął pracę w Politechnice Śląskiej. Organizował jej filię w Katowicach, był prorektorem Politechniki Śląskiej, profesorem i dyrektorem Instytutu Metalurgii w tej Politechnice. W roku 1982 przeniósł się do Politechniki Częstochowskiej, gdzie skoncentrował się na działalności badawczej. Będąc kierownikiem Zakładu Metalurgii Stali, zajmował się szczególnie zastosowaniem plazmy w metalurgii, koordynując te badania w skali całego kraju. Prace Jego znane są w kraju i zagranicą. Profesor był także aktywnym ekspertem Organizacji Narodów Zjednoczonych – UNIDO w Ameryce Południowej, Afryce i Turcji. Był znanym działaczem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego i redaktorem czasopism technicznych. Profesor St.Tochowicz przeszedł na emeryturę 30.09.1993 r. Zmarł 3.10.1994 roku.

Prof. zw. dr hab. inż. Marian Janas
Prof. Janas Absolwent AGH w Krakowie. W latach 1945–60 kierownik wydziałów stalowni martenowskich w hutach: „1 Maja” w Gliwicach, „Pokój” w Nowym Bytomiu i „B. Bieruta” w Częstochowie. W latach 1950–54 główny stalownik w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego. Jako pracownik Katedry Metalurgii przeszedł stanowiska naukowo–dydaktyczne od starszego asystenta do profesora zwyczajnego i uzyskał stopnie naukowe: doktora (1962) i doktora habilitowanego (1976). Jako kierownik Katedry Metalurgii i dyrektor Instytutu Metalurgii przyczynił się do znacznego wzrostu jej potencjału naukowego, zarówno w sensie kadrowym (był promotorem prac doktorskich 8 pracowników Katedry, stopień naukowy doktora uzyskało w tym czasie 8 pracowników Katedry, Katedra sprecyzowała swój profil naukowy w ścisłym kontakcie z Katedrami AGH w Krakowie, do prowadzenia zajęć dydaktycznych byli dodatkowo angażowani specjaliści spoza uczelni), jak też lokalowym i aparaturowym. Wypromował największą ilość absolwentów o specjalności metalurgia surówki i stali (ponad 130 prac magisterskich i ponad 30 prac inżynierskich). Za jego kadencji Katedra nawiązała kontakty naukowe z wieloma placówkami w kraju i zagranicą. Przeszedł na emeryturę 30.09.1984 roku.

Prof. dr inż. Stanisław Holewiński
Absolwent Wydziału Hutniczego w Petersburgu (1915). Pracował w hucie Kamienskoje na wydziale wielkich pieców do 1919 r. Do Polski wrócił, obejmując stanowisko zastępcy szefa wielkich pieców w Zakładach Starachowickich (1920-1923). Następnie przeniósł się do Huty Pokój na Górnym Śląsku. W 1936 r. wrócił do Starachowic jako dyrektor huty i kopalń rudy. Podczas okupacji podlegał niemieckiemu zarządcy. Po wyzwoleniu pracował w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach, a następnie przy budowie Huty im. Lenina w Krakowie. Od 1946 r. wykładał w Akademii Górniczo – Hutniczej, a od 1952 r. na Politechnice Częstochowskiej. W 1949 roku został mianowany profesorem metalurgii surówki w AGH. Ogłosił liczne artykuły i wydał skrypty oraz podręczniki z zakresu wielkopiecownictwa oraz historii hutnictwa na ziemiach polskich.

Prof. dr inż. Władysław Kuczewski
Absolwent Wydziału Metalurgicznego w Petersburgu (1912). Pracował w przedsiębiorstwach hutniczych Zagłębia Donieckiego. W 1921 r. wrócił do Polski, by pracować w hutnictwie. Był zastępcą dyrektora Związku Polskich Hut Żelaza, kierownikiem wydziału w sp. akc. „Huta Pokój” w Katowicach, inspektorem hut Pokój i Baildon, kierownikiem wielkich pieców w hutach Florian i Laura, zastępcą dyrektora technicznego w generalnej dyrekcji „Wspólnoty Interesów Górniczo – Hutniczych”, jednym z założycieli Stowarzyszenia Hutników Polskich i redaktorem miesięcznika „Hutnik”. W latach 1936 – 1939 był dziekanem Wydziału Przemysłowego w Wyższym Studium Nauk Społeczno – Gospodarczych w Katowicach, a w 1939r. został mianowany profesorem zwyczajnym Akademii Górniczej w Krakowie. Podczas II wojny światowej przebywał w ZSRR, od 1943 r. należał do Związku Patriotów Polskich, w 1944 r. mianowany pełnomocnikiem Resortu Gospodarki Narodowej i Finansów PKWN na Małopolskę i Śląsk. Od stycznia do maja 1945 r. był rektorem Politechniki Warszawskiej z siedzibą w Lublinie, potem organizował Politechnikę Śląską i do 1951 r. był jej rektorem, a od 1952 do 1954 był rektorem Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Katowicach, następnie organizował z kolei Politechnikę Częstochowską, w której do 1960 r. kierował Katedrą Metalurgii Żelaza. Opublikował kilka książek z zakresu metalurgii i wiele artykułów oraz uzyskał 2 patenty. Działacz PPR, potem PZPR, poseł do Sejmu Ustawodawczego (1947 – 1952), radny WRN w Katowicach (1954 – 1957).

poprzednia strona początek strony